پیلینگ شیمیایی یکی از پرمخاطب ترین درمانها برای رفع علایم پیری پوست، بویژه پوست صورت است. برابر آمارها، در سال۲۰۰۷ بیش یک میلیون پیلینگ شیمیایی در آمریکا انجام شده است.

موارد کاربرد

از بین بردن بافت مرده به روش شیمیایی می تواند ظاهر مشکلات پوستی زیر را بهبود بخشد:

خطوط و چروکهای ریز پوست

هایپرپیگمانتاسیون (بدرنگی های پوست یا لکه های پیری)

منافذ بزرگ پوستی که در نتیجه مراقبت ناکافی از پوست ایجاد می شوند

آسیب های خفیف ناشی از تابش خورشید

اسکارهای کوچک

پیلینگ شیمیایی را می توان در نواحی صورت ، بازو، ساق، گردن، سینه و دست انجام داد. که chemical peeling بر حسب شدت به 3 دسته تقسیم می شود.

1- سطحی superficial

2- با عمق متوسط medium-depth

3- عمیق deep

در لایه برداری سطحی، آسیب اپیدرم یا لایه سطحی پوست ایجاد می شود و در پیلینگهای عمقی تر، عمق نفوذ دارو بیشتر می شود و بر اساس شدت نفوذ کاربردهای هر کدام از این روش ها هم متفاوت است، از بین بردن بافت مرده به روش سطحی معمولا در درمان آکنه و التهاب و قرمزی ناشی از آن، چین و چروک سطحی، ضایعات پوستی در اپیدرم مثل کراتوز ناشی از آفتاب و لکهای ناشی از آفتاب در افراد مسن، ملاسما یا لک حاملگی و سایر اختلالات رنگدانه ای به کار می رود.

تکرار این جلسات درمانی برای دریافت نتیجه بهتر لازم است. از جمله ترکیباتی که در این نوع روش ها به کار می رود عبارتند از گلیکولیک اسید، تری کلرواستیک اسید 20-10%، محلول جسنر، ترتینوئین و سالیسیلیک اسید وآلفا هیدروکسی اسید.

آلفا هیدروکسی اسید( (AHA) بطور طبیعی در بسیاری غذاها یافت می شود و در جوانسازی پوست از سال 1990 به کار می رفت.

PHT، غلظت اسید، حجم به کار رفته از این ترکیب بر روی پوست و دوره درمان بر عمق پیلینگ آلفا هیدروکسی اسید موثر است. در بسیاری محصولات غلظت کم AHA باعث افزایش دانسیته کلاژن و بهبود کیفیت الاستیسیته پوست می شود.

معمول ترین فرم آلفاهیدروکسی اسید، گلیکولیک اسید است که به وفور در بسیاری از ترکیبات داروخانه ای موجود است.

و اما در لایه برداری پوست به روش عمقی آسیب کنترل شده به لایه سطحی (اپیدرم) و درم پاپیلاری وارد می شود. 50-40% TCA، یکی از شایعترین لایه برداریهای عمقی است.این روش عمقی در بهبود اسکارهای فرو رفته آکنه و جوانسازی پوست انجام می شود.

البته این نوع درمان شانس بروز عوارض را در صورتیکه بیمار به درستی انتخاب نشود دارد. بروز اسکار، تغییرات رنگدانه ای از جمله تیره شدن یا روشن شدن پوست خصوصا در افراد با تیپ پوستی تیره تر، از جمله عوارضی است که در این نوع روش های درمانی مشاهده می شود.

پیلینگ لیزری

دو نوع روش جوانسازی پوست با لیزر وجود دارد. در نوع اول،  روش جوانسازی پوست با لیزر باعث ایجاد یک آسیب دیدگی یکپارچه در پوست می شود که مشابه روش شیمیایی عمیق یا درمابراسیون است. در نوع دوم، لیزر سوراخ های کوچکی را  در لایه های عمیق تر پوست ایجاد می کند که به این روش جوان سازی پوست با لیزر فراکشنال می گویند.

بسیاری از جراحان احساس می کنند نوع اول روش جوانسازی پوست با لیزر عمق آسیب دیدگی، به نسبت روش های لایه بردرای شیمایی یا درمابراسیون بهتر کنترل می شوند. در روش پیلینگ پوست با لیزر فراکشنال، بخشی زیادی از سطح پوست آسیب نمی بیند. سپس پوست با متصل کردن نقاط در جای که کلاژن بین حفره های کوچک لیزر منقبض می شود، سفت می گردد. مزیت روش جوانسازی پوست با لیزر فراکشنال در این است که آسیب دیدگی سطحی کمتری ایجاد می شود. خطری که این روش درمانی دارد افزایش عمق آسیب دیدگی است. در صورتی که  بهبود عوارض وجود داشته باشد، خطر ایجاد جای زخم نامطلوب هم وجود دارد.

لیزردرمانی همانند روش های جوانسازی پوست دیگر برای درمان چین و چروک ها، جوش ها یا لکه های سنی و جای زخم های ناشی از آکنه یا دلایل دیگر موثر است. این روش را می توان برای لایه برداری صورت یا در نواحی مخصوص مورد استفاده قرار داد. مشخصه های دیگر پوست شما مثل ضخامت و بافت آن نیز  بر این مساله تاثیرگذار هستند که آیا شما برای  انجام روش جوانسازی پوست با لیزر فرد مناسبی هستید یا خیر. بعضی از بیماران می توانند در این روش از سفت شدن ملایم پوست بهره ببرند، مخصوصا در ناحیه پلک پایینی چشم که در آن پوست در نتیجه افزایش سن تا اندازه ای شل شده است.

متقاضیان لایه برداری پوست

قبل از اینکه تصمیم به درمان بگیرید٬ اول باید بررسی کنید که این عمل برای پوست شما مناسب است یا نه. بهتر است کسانی که تصمیم به انجام این عمل زیبایی میگیرند٬ سیگاری نباشند یا لااقل از مدتی قبل٬ سیگار را کنار بگذارند. متخصصان میگویند پوستهای دارای زمینه روشن به این درمان بهتر جواب میدهند؛ به طوری که این درمان معمولاً به افراد سیاه پوست توصیه نمیشود. ولی خبر خوش اینکه پوست ایرانیان از هر نوعی٬ روشن تا سبزه٬ معمولاً به پیلینگ نسبتاً خوب جواب میدهد.

قبل از درمان مطمئن شوید که تمایل دارید این کار انجام بدهید چون معمولاً پزشکان این عمل را برای کسانی که ثبات فکری لازم یا تصمیم قطعی ندارند٬ انجام نمیدهند. اگر شما عصبی و مضطرب هستید یا وسواس دارید بهتر است از خیر لایه برداری پوست بگذرید. به علاوه اگر پیش از این به بسیاری از داروهای پوستی و کرمهای آرایشی حساسیت داشتهاید یا قبلاً از ترتینوئین استفاده کرده اید و دچار قرمزی٬ سوزش و خارش شدید پوست شدهاید٬ باید بپذیرید که شما کاندید مناسبی برای عمل نخواهید بود؛ و آخرین نکته هم توجه به نوع پوستتان است. اگر شما پوست چربی دارید٬ بدانید که احتمالاً پیلینگ روی پوستتان جواب خواهد داد ولی اگر پوستتان خشک است٬ بهتر است چندان به پیلینگ امیدوار نباشید.

مراقبت های بعد از پیلینگ

پس از پایان پیلینگ در طول یک دوره 2 هفته ای باید از پوست مراقبت کرد. البته در لایه بردارهای عمقی مراقبت بیشتری لازم است. پس از درمان به سطحی پوست کمی قرمز می شود. پزشک معمولا برای شما وازلین یا پمادهای ترمیم کننده تجویز می کند در صورتیکه درمان عمیق تر باشد بیمار 5-3 روز تا بازسازی کامل لایه سطحی پوست، از مواد پوشاننده مانند کرم مرطوب کننده و یا آنتی بیوتیکی استفاده می کند تا 6 هفته پس از درمان باید از مواجهه شدید با نور خورشید خودداری کنید و به جهت اینکه در فصل تابستان مواجه بیشتر و شدیدتر با نور خورشید وجود دارد، انجام پیلینگ های عمقی در این فصل توصیه نمی شود.

 از سری مطالب پزشکی عمومی و غیر تخصصی سایت (اطلاعات  عمومی و غیر تخصصی پزشکی برای افزایش دانش سلامت  و اطلاعات عمومی پزشکی بازدیدکنندگان)