post_image

محدودیت  حرکتی از مشکلات بزرگی است که معمولا بعد از شکستگی های زانو یا اطراف  زانو بوجود میاید. احتمال بروز خشکی زانو بعد از شکستگی های داخل زانو زیاد است. الیته  این احتمال در شکستگی های ران هم وجود دارد و هرچه محل این شکستگی به مفصل زانو نزدیکتر باشد این احتمال بیشتر است.  با این حال بیشترین احتمال محدودیت حرکتی در شکستگی هایی است که به داخل مفصل زانو گسترش یافته  اند.

این خشکی بیشتر در کسانی بوجود میاید که بعد از درمان شکستگی زانوی  خود را مدت زیادی بیحرکت کرده اند. البته خوب جا نیفتادن شکستگی هم در ایجاد این عارضه  تاثیر میگذارد.

محدودیت حرکتی زانو را اگر زود درمان کنیم با روش های ساده تری  درمان شده و نتایج درمانی هم بهتر است و هرچه زمان شروع درمان از زمان شکستگی بیشتر  شود درمان پیچیده تر شده و مطلوبیت نتیجه درمان هم کاهش میابد.

در صورتیکه درمان در چند ماه اول بعد از شکستگی شروع شود میتوان  با انجام نرمش های کششی بر روی زانو و ران محدودیت حرکتی را تا حد زیادی کاهش داد.  در صورتیکه شروع درمان دیرتر باشد ممکن است نیاز به خم کردن زانو به توسط پزشک در اطاق  عمل و زیر بیهوشی عمومی وجود داشته باشد. در صورتیکه درمان سالها بعد شروع شود و یا  به اقدامات ذکر شده پاسخ ندهد نیاز به عمل جراحی و آزاد کردن چسبندگی های داخل مفصلی  و چسبندگی های عضلات به ران وجود دارد.

وقتی سالها از شکستگی گذشته باشد تنها راه درمان عمل جراحی است.  با این حال برای بیشتر کردن دامنه حرکتی بیش از 90 درجه معمولا توصیه به جراحی نمیشود.  خم کردن زانو تا 90 درجه بسیاری از احتیاجات روزمره فرد را مرتفع میکند و درمان جراحی  ممکن است نتواند تفاوت چشم گیری در وضعیت بیمار ایجاد کند.

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Share →