شکستگی بین برجستگی بزرگ و کوچک استخوان ران را شکستگی اینترتروکانتریک گویند. این شکستگی بیشتر در افراد مسن به خصوص خانم ها که دچار استئوپروز هستند دیده می شود. سن متوسط بیماران مبتلا به این شکستگی معمولاً بالاتر از شکستگی گردن استخوان ران است (75 – 85 سال). با بهبود وضع تغذیه و بهداشت و افزایش امید به زندگی تعداد افراد مسن به خصوص در کشورهای پیشرفته افزایش یافته است. با توجه به این که اکثریت این افراد استئوپروز دارند و تعداد نسبتاً زیادی از آن ها دچار شکستگی اینترتروکانتریک می شوند، هزینه درمان و مراقبت از این بیماران سالیانه قسمت زیادی از بودجه بهداشتی کشور ما را به خود اختصاص داده است. شکستگی اینترتروکانتریک در پیران در اثر زمین خوردن و در جوانان در اثر تصادفات شدید به وجود می آید.

نشانه های شکستگی استخوان ران – اینترتروکانتریک

بیمار معمولاً متعاقب زمین خوردن از درد شدید ران شکایت داشته و بدون کمک قادر به بلند شدن نبوده و پس از بلند کردن او قادر به گذاشتن وزن روی اندام مبتلا نیست. در معاینه فیزیکی تورم واکیموز در بالای ران وجود دارد. اندام شکسته کوتاه تر از طرف مقابل بوده و به خارج چرخیده است (با توج به این که شکستگی اینترتروکانتریک خارج کپسولی است، چرخش ران به خارج در آن بیش از شکستگی گردن استخوان ران است). حرکات اندام مبتلا فوق العاده محدود و دردناک است. رادیوگرافی به تشخیص کمک می کند. شکستگی اینترتروکانتریک ممکن است به صورت ترک و بدون جابجایی باشد، ولی غالباً با جابجایی همراه است.

درمان شکستگی استخوان ران – اینترتروکانتریک

شکستگی اینترتروکانتریک به مراتب خوش خیم تر از شکستگی گردن استخوان ران است. زیرا شکستگی اینترتروکانتریک غالباً جوش خورده و نکروز سر استخوان ران و جوش نخوردن که در شکستگی گردن استخوان ران شایع است به ندرت به وجود می آید.

این شکستگی را با یا بدون جابجایی باید با جراحی ثابت نمود. اکثر جراحان برای ثابت کردن شکستگی اینترتروکانتریک از DHS (Dynamic Hip Screw) استفاده می کنند. با تووجه به این که اکثر این بیماران را افراد مسن تشکیل می دهند، همانطور که در شکستگی گردن استخوان گفته شد، بهتر است هر چه زودتر عمل کرد تا از پیدایش عوارض ناشی از تأخیر در عمل جراحی جلوگیری شود.

به یاد داشته باشید که شکستگی اینترتروکانتریک در یک فرد مسن به شدت کیفیت زندگی او را تحت تأثیر قرار می دهد به گونه ای که حتی با وجود عمل جراحی مناسب، 40% بیماران در یک سال اول بعد از شکستگی فوت می کنند و بسیاری از بیماران توانایی زندگی مستقل را مانند آنچه قبل از عمل داشتند، از دست می دهند. به نظر می رسد که تشخیص و درمان صحیح استئوپوروز می تواند تا حد قابل قبولی جلوی شکستگی اینترتروکانتریک را در افراد مسن بگیرد. توجه کنید که بیماران مسن با شکستگی های استئوپوروتیک بعد از عمل جراحی جهت شکستگی حتماً باید تحت درمان استئوپروز نیز قرار بگیرند.

عوارض شکستگی استخوان ران – اینترتروکانتریک

با توجه به این که اکثریت این بیماران را افراد مسن تشکیل می دهند، عوارض نشای از بستری شدن بیماران نظیر آنچه در مورد شکستگی گردن استخوان ران گفته شد، می باشد.

شکستگی استخوان ران – تروکانترهای بزرگ و کوچک

این شکستگی ها به تنهایی نادرند و غالباً با شکستگی های  همراه هستند. شکستگی منفرد تروکانتر کوچک در اثر انقباض شدید و ناگهانی عضله ایئوپسواس (معمولاً متعاقب پریدن از روی مانع یا در کودکان و نوجوانان در اثر اداکسیون شدید هیپ هنگام اسب سواری که پا را به شکم اسب فشار می دهند) به وجود می آید و بیشتر در جوانان قبل از بسته شدن صفحه رشد تروکانتر کوچک دیده می شود. در شکستگی های منفرد تروکانتر کوچک در بزرگسالان همیشه باید احتمال وجود بیماری زمینه ای (Pathologic Fracture) رامد نظر قرار داد.

درمان شکستگی استخوان ران – تروکانترهای بزرگ و کوچک

در صورتی که قطعات شکسته جابجایی نداشته و یا جابجایی جزیی باشد چند هفته استراحت در بستر تا بهبود علایم و سپس به راه انداختن تدریجی بیمار، روش درمانی مؤثری محسوب می شود. در مواردی که جابجایی قطعات شکسته بیش از یک سانتی متر باشد، ثابت کردن آنها با پیچ ضروری است.

برای آشنایی با انواع دیگر شکستگی های استخوان ران و نحوه درمان آن بر روی لینک مربوطه کلیک کنید:

شکستگی گردن استخوان ران

شکستگی ساب تروکانتریک

منبع: کتاب درسنامه ارتوپدی و شکستگی ها

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Tagged with:  
Share →