post_image

تنگی کانال نخاعی ، باریک شدن یک یا چند ناحیه در نخاع بوده که اغلب اوقات در ناحیه ی گردن یا کمر بروز می کند. این تنگ شدگی می تواند بر روی طناب نخاعی یا اعصاب نخاعی فشار وارد آورد. بسته به این که کدام عصب ها تحت تاثیر قرار بگیرند ، تنگی کانال نخاعی می تواند سبب درد یا کرخی و بی حسی در پاها ، کمر ، گردن ، شانه و آرنج ؛ ضعف دست و پا و ناهماهنگی عضلات ؛ از دست دادن حس در اندام های دست و پا ؛ و مشکلاتی در عملکرد مثانه یا معده شود. درد همیشه حضور ندارد ، خصوصا در صورتی که تنگی کانال نخاعی در ناحیه گردن باشد.

تنگی کانال نخاعی عموما شامل تغییرات وابسته به سن در نخاع است. در موارد شدید تنگی کانال نخاعی ، پزشکان جراحی را جهت ایجاد فضای اضافی برای طناب نخاعی یا اعصاب پیشنهاد می کنند.

تنگی کانال نخاعی می تواند نسبی و یا کامل باشد. گرچه مواردی از تنگی کانال نخاعی از آغاز تولد وجود دارند ، اما اغلب مبتلایان در سنین بالای پنجاه سال هستند و بر اثر تغییرات دژنراتیو و تحلیل رفتگی ستون فقرات به این بیماری مبتلا شده اند. بسیاری از این افراد بدون علامت هستند تا اینکه علت های دیگر باعث فشار بیشتر بر نخاع شده و تنگی را تشدید می کنند

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی(Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs) یا NSAIDs

از آنجا که اکثر قسمت هایی از کمر درد دارای التهاب به عنوان یک فاکتور کمک کننده هستند ٬ داروهای ضد التهابی مانند داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) اغلب یک گزینه درمان دارویی موثر برای درد می باشند. انواع داروهای NSAIDs ٬ مانند آسپیرین با محدود کردن تشکیل التهاب عمل می کنند ٬ اما دارای عوارض جانبی معده ای و روده ای کمتری (مانند التهاب و ورم معده و زخم های معده) نسبت به آسپیرین هستند.

رایج ترین انواع داروهای NSAIDs:

NSAIDs ٬ رده ی بزرگی از داروها با گزینه های مختلف بسیار را شامل می شود. علاوه بر آسپیرین ٬ چندین نوع از NSAIDs غیر تجویزی و برندهای تجویزی آن در حال حاضر وجود دارد. سه نوع از NSAIDs که بیشتر برای درمان انواع گوناگون کمر درد و گردن درد مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

– ایبوپروفن(برای مثال نام های تجاری ادویل( Advil ) ٬ موترین (Motrin) ٬ Nuprin)

– ناپراکسن(به عنوان مثال نام های تجاری Aleve ٬ Naprosyn)

– مهارکننده های COX-2(به عنوان مثال نام تجاری Celebrex)

نوع NSAID پیشنهاد شده معمولا به تعدادی از فاکتورها ٬ از جمله تشخیص بیمار ٬ وضعیت بالینی ٬ و سطح درد ٬ عوامل خطر فردی و تجربه ی گذشته ی بیمار با داروهای خاص بستگی دارد.

ایبوپروفن(به عنوان مثال ٬ Advil ٬ Motrin ٬ Nuprin):

ایبوپروفن یکی از داروهای داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی اصلی بوده و بدون نسخه در دسترس می باشد. برای بیماران دچار مشکلات کمر ٬ ایبوپروفن معمولا برای تسکین کمر درد خفیف تا متوسط ٬ التهاب تجویز می شود. وضعیت های رایج که در آن ایبوپروفن ممکن است تجویز شود عبارتند از:

فعالیت های مربوط به درد و ناراحتی(مانند دردی که به دنبال ورزش ها ٬ کار خانه ٬ پارو کردن برف یا اعمال دیگر)

درد مربوط به کشیدگی عضله در ناحیه تحتانی کمر

سفتی گردن مربوط به کشیده شدگی یا آسیب عضله ٬ رباط یا تاندون

ایبوپروفن برخی از اثرات مشابه آسپیرین روی معده را ندارد ٬ لذا افراد مبتلا به زخم های فعال معده یا معده های حساس بایستی از ایبوپروفن اجتناب بورزند. بهتر است که ایبوپروفن با غذا مصرف شود تا احتمال ناراحتی معده را به حداقل برساند. ایبوپروفن همچنین دارای تاثیر خفیف رقیق کننده ای خون است که چند ساعت به طول می انجامد و می تواند اثربخشی بعضی از داروهای فشار خون و دیورتیک ها را کاهش دهد. مقدار دوز معمول تجویز شده برای ایبوپروفن برابر 400 میلی گرم است که هر هشت ساعت مصرف می شود. دوزهای تجویز می توانند تا مقدار 800 میلی گرم هر هشت ساعت باشند.

ناپراکسن به صورت بدون نسخه(مانند نام تجاری Aleve) و با نسخه(مانند نام تجاری Naprosyn) موجود است. برای بیماران دچار کمر درد ٬ آن با کاستن از پروتئین هایی که سبب التهاب و درد در بدن می شوند عمل می کند و معمولا برای درمان کمر درد تجویز می گردد. ناپراکسن ٬ خون را رقیق می نماید ٬ از اینرو افرادی که از رقیق کننده های خون به صورت خوراکی یا داروهای ضد انعقادی استفاده می کنند بایستی از ناپراکسن خودداری نمایند ٬ زیرا رقیق شدن بیش از اندازه ی خون ممکن است سبب خونریزی شود. همچنین ناپراکسن می تواند دارای برخی عوارض جانبی مضر گوارشی باشد ٬ بنابراین افراد دارای زخم های فعال یا معده های حساس بایستی از مصرف آن اجتناب ورزند. بهتر است که ناپراکسن با غذا مصرف شود تا احتمال ناراحتی معده ای را کاهش دهد. قابل ذکر است که ناپراکسن دارای یک برهم کنش بکشندگی بالقوه با داروهای MAOI (مانند Marplan ٬ Nardil) می باشد.

دوز معمول بزرگسالان 250 تا 500 میلی گرم دو بار در روز با استفاده از قرص ناپروکسن به طور منظم است. دوز معمول بزرگسالان مساوی ٬ 250 تا 500 میلی گرم دوبار در روز با استفاده از قرص های ناپراکسن به طور منظم می باشد.

مهارکننده های COX-2(برای مثال سلبرکس(Celebrex) ):

یک رده ی جدیدتری از NSAID وجود دارد که شامل نام تجاری سلبرکس (Celebrex) است. آن با متوقف نمودن واکنش شیمیایی که منجر به التهاب در بدن می شود عمل می نماید ٬ اما (برخلاف سایر NSAIDs) به تولید شیمیایی دیواره محافظتی معده آسیبی وارد نمی کند. بنابراین ٬ مهارکننده های COX-2 به عوارض کمتر گوارشی نسبت به دیگر داروهای NSAIDs منجر می شود و تمایلی برای ایجاد زخم های معده ندارد.

همچنین برخلاف دیگر داروهای NSAIDs ٬ مهارکننده های COX-2 در لخته شدن خون اختلالی وارد نمی کند ٬ بنابراین برای بیمارانی که از داروهای رقیق کنندگی خون مانند وارفارین(warfarin) (به عنوان مثال کومادین(Coumadin) ) استفاده می کنند ٬ ایمن تر هستند و ممکن است قبل یا بعد از جراحی بدون افزایش خطر خونریزی استفاده شوند. اطلاعات جدید مهم از مطالعات اخیر یک افزایش خطر بالقوه برای حوادث قلبی عروقی (مانند حمله ی قلبی و سکته) برای مهارکننده های COX – 2 را نشان می دهند و FDA به دنبال تحقیقات بیشتری است. بیمارانی که از مهارکننده های COX – 2 استفاده می کنند بایستی با پزشک خود ملاقاتی داشته باشند تا فاکتورهای خطر برای عوارض جانبی و گزینه های درمانی مناسب را تعیین نماید

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران