دیسک بین مهره ای که به صورت کمک فنری ضربه های وارده به ستون فقرات را خنثی می کند، به صورت صفحه ای مابین دو جسم مهره قرار گرفته است. این عضو که بزرگترین عضو بدون عروق در بدن است از دو قسمت محیطی و مرکزی به وجود آمده است.

قسمت محیطی از رشته های لیفی ضخیمی تشکیل شده است که حلقه لیفی (Annulus Fibrosus) نامیده می شود. قسمت مرکزی دیسک (Nucleous Pulposus) نامیده می شود.

 قسمت مرکزی دیسک (Nucleous Pulposus) را مایع نیمه جامد ژلاتین مانندی تشکیل داده که 80-90 درصد از آن را آب و بقیه آن را مواد کلاژن و گلیکوپروتئین تشکیل می دهند. خاصیت ارتجاعی دیسک بین مهره ای بستگی به کافی بودن مقدار آب موجود در هسته مرکزی و سالم بودن حلقه لیفی آن دارد.

 دیسک بین مهره ای بستگی به کافی بودن مقدار آب موجود در هسته مرکزی و سالم بودن حلقه لیفی ان دارد. دیسک بین مهره ای توسط الیاف نسبتاً محکمی به جسم مهره ای بالا و پایین خود می چسبد. دیسک بین مهره ای علاوه بر خاصیت کمک فنری، به صورت بلبرینگی بین دو مهره مجاور قرار می گیرد و باعث تسهیل در حرکات مهره ها روی یکدیگر می شود. دیسک بین مهره ای از استحکام قابل ملاحظه ای برخوردار است و اگر آسیب ببیند منجر به بیماری می شود که به دیسک کمر معروف است.

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Tagged with:  
Share →