post_image

علت در رفتگی مادرزادی زانو به خوبی معلوم نیست. بعضی از مؤلفین وضع بد قرار گرفتن کودک در رحم را عامل به وجود آورنده در رفتگی مادرزادی زانو می دانند.

نشانه های در رفتگی مادرزادی زانو

در رفتگی مادرزادی زانو بر اساس شدت آن به سه صورت زیر دیده می شود:

1- هیپراکستانسیون زانو که بعضی از متخصصین آن را رکورواتوم مادرزادی زانو نیز می نامند. در این نوع از در رفتگی مادرزادی زانو که شایعتر از نوع دیگر است، روابط کوندیل های ران با استخوان درشت نی حفظ شده است، ولی امکان خم کردن زانو وجود ندارد.

2- در رفتگی نیمه کامل مادرزادی زانو که در آن کوندیل های استخوان ران به طور نسبی تماس خود را با استخوان تیبیا از دست داده اند ولی هنوز مقداری تماس دارند.

3- در رفتگی کامل مادرزادی زانو که در آن کوندیلهای ران با سطح مفصلی استخوان درشت نی در تماس نبوده و در جلوی آن قرار گرفته اند.

در دررفتگی مادرزادی زانو، زانو به عقب خم شده و خم کردن واقعی آن به علت کوتاهی عضله چهارسر و تاندون کشککی امکان ندارد. کشکک ممکن است کوچک بوده و یا تشکیل نشده باشد. زانو ممکن است حالت واروس و یا والگوس داشته باشد.

درمان در رفتگی مادرزادی زانو

پس از تشخیص در رفتگی مادرزادی زانو، هر چه زودتر باید اقدام به جا انداختن دررفتگی مادرزادی زانو نمود. این کار را می توان با خم کردن تدریجی زانو با فیزیوتراپی یا توسط مادر و یا گچ گیری انجام داد. پس از جا انداختن باید زانو را مدتی در این وضعیت نگه داشت تا عضلات خم کننده زانو قدرت خود را به دست آورند و از در رفتگی مجدد زانو جلوگیری شود. در اشکال مقاوم این کار امکان نداشته و احتیاج به عمل جراحی در رفتگی مادرزادی زانو دارد.

برای آشنایی با علائم و درمان دررفتگی زانو بر روی لینک کلیک کنید.

منبع: کتاب درسنامه ارتوپدی و شکستگی ها

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Tagged with:  
Share →