درمان های جراحی جوش نخوردن شکستگی استخوان

 post_image

عللی که موجب دیر جوش خوردن استخوان می شوند معمولاً همان هایی هستند که موجب جوش نخوردن استخوان می شوند، تشخیص این که شکستگی استخوان جزء دسته دیرجوش خورده ها یا جوش نخورده هاست مهم و گاهی مشکل است که معمولاً با بررسی های رادیوگرافی سریالی که از اندام شکسته به عمل می آید قابل افتراق است .

از روش هایی مانند پیوند استخوان یا تثبیت داخلی و خارجی استخوان  برای تحریک جوش خوردن شکستگی استفاده میشود

پیوند استخوان از خود بیمار یا  اتوگرافت Autograft

در این روش از نواحی خاصی از بدن خود بیمار مانند بال لگن، استخوان برداشته  شده و در محل جوش نخوردگی شکستگی گذاشته میشود. برداشتن استخوان از لگن در کارآیی آن  مشکلی ایجاد نمیکند. این استخوان ها، سلول های زنده و مواد شیمیایی و داربست لازم برای  تحریک استخوانسازی جدید را در اختیار محل جوش نخوردگی قرار میدهند.

پیوند استخوان از فرد دیگر یا الوگرافت  Allograft

در این روش استخوان هایی را که از افراد متوفی گرفته و تحت شرایط  خاصی استریل و آماده میکنند برای تحریک جوش خوردن محل شکستگی بکار گرفته میشوند. این  نوع پیوند استخوان داربستی را در اختیار بدن بیمار قرار میدهد تا موجب ایجاد استخوان  جدید در محل جوش نخوردگی شود.

جایگزین های پیوند استخوان Bone substitude

اینها موادی هستند که بصورت مصنوعی ساخته شده  و میتوانند موجب تحریک استخوان سازی جدید شوند. این مواد باید با عمل جراحی در محل  جوش نخوردگی شکستگی قرار داده شوند.

تثبیت داخلی Internal fixation

گاهی اوقات علت جوش نخوردن استخوان اینست که قطعات شکسته شده دائما  نسبت به یکدیگر حرکت میکنند و بدن فرصت نمیکند آنها را به یکدیگر متصل کند. این اتفاق  معمولا موقعی میفتد که برای بیحرکت کردن شکستگی از آتل یا گچ گیری استفاده  شده است. این وسایل در بعضی از شکستگی ها ممکن است نتوانند دو لبه شکستگی را به اندازه  کافی در کنار هم بیحرکت نگه دارند تا بدن بتواند آنها را به همدیگر جوش دهد. در این  حالت دو قطعه استخوان مرتبا نسبت به یکدیگر حرکت میکنند و این حرکت مداوم امکان و فرصت  جوش خوردن را از بدن میگیرد.

گاهی حتی در مواردی که قبلا شکستگی بیمار با ایمپلنت هایی مانند  پیچ یا پلاک هم فیکس و بیحرکت شده ولی این وسایل درست کارگذاری نشده اند و قطعات شکسته  شده استخوان همچنان نسبت به یکدیگر حرکت میکنند و در نتیجه جوش نمیخورند. در این موارد  یک روش خوب درمانی عمل جراحی و تثبیت و بیحرکت کردن کامل قطعات شکستگی با کارگذاری  ایمپلنت های داخلی است. در مواردی هم که استخوان بیمار قبلا جراحی شده است، در جراحی  دوم ایمپلنت های قبلی خارج شده و ایمپلنت بهتر و یا قویتری در محل گذاشته میشود.

تثبیت خارجی External fixation

اصول این روش هم مانند روش تثبیت داخلی است با این تفاوت که برای  بیحرکت کردن قطعات جوش نخورگی استخوان از یک اکسترنال فیکساتور استفاده  میشود. از این روش بیشتر در مواردی استفاده میشود که قسمتی از استخوان کلا در محل جوش  نخوردگی وجود ندارد و یا به عللی عفونت مزمن در محل جوش نخوردگی استخوان ایجاد شده  است.

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Share →