به دلیل بی ثباتی مفصل شانه و تحرک زیاد آن, دررفتگی در مفصل شانه شیوع بالایی دارد و شایعترین نوع دررفتگی این مفصل, دررفتگی قدامی(به طرف جلو) است.

در ارتباط با مفصل شانه,مهمترین عامل دررفتگی ضربه (تروما) می باشد.همچنین شلی لیگامانی و اختلال در عملکرد موثر گروه های عضلانی روند دررفتگی را تسهیل می کند. هر نیروی وارده در ورزش به مفصل شانه امکان دارد منجر به  در رفتگی شانه شود.

میزان ریسک بروز این مسأله در صورت وجود سابقه قبلی در رفتگی یا شلی مفصلی افزایش می یابد. در بهم خوردن شدید در ورزش مانند  کشتی ریسک این مسأله زیاد است. بطور کلی هر نوع ورزشی که در آن در سرعت بالا ناگهان سرعت کم شده و نیرو به بازو منتقل شود احتمال دررفتگی زیاد است مثل دوچرخه سواری، شیرجه

شرح حال در رفتگی مفصل شانه

بطور معمول با شرح حال می توان نوع دررفتگی را براحتی مشخص نمود.
تعیین نوع دررفتگی با پرسیدن وضعیت دست هنگام ضربه براحتی شناسایی می گردد. معمولاً دررفتگی به جلو هنگامی رخ میدهد که دست و آرنج باز و بازو به خارج چرخیده و دور از بدن است مثل هنگامی که با دست روی زمین می افتیم. دررفتگی به سمت عقب با اعمال نیرو از روبرو در حالیکه دست در کنار بدن و به سمت داخل چرخیده است رخ می دهد.

مراحل درمان دررفتگی مفصل شانه

مرحله اول(1-3 هفته)

این مرحله باید توسط بهترین متخصص ارتوپد صورت گیرد. بعد از جا انداختن باید دست به مدت 3-1 هفته توسط اتلهای محدود کننده تحت کنترل قرار میگیرد.
در این مدت فرد باید تمرین های دامنه حرکتی را برای مفاصل آرنج – مچ دست به شکل کامل و حرکات شانه در دامنه حرکتی محدود انجام دهد. بی حرکت نگه داشتن شانه احتمال عود مجدد را افزایش میدهد

مرحله دوم( یک هفته)

بعد از دوره حرکات محدود حرکات غیر فعال شانه شروع می گردد در افراد مسن به دلیل انکه  مستعد خشکی مفصل هستند باید ان را با دقت بالایی انجام داد . هدف از این حرکات دستیابی به چرخش به خارج 30 درجه و جلو آوردن دست به میزان 90 درجه در سه هفته اول و دستیابی به 40 درجه چرخش به خارج و بالا آوردن دست ت ا 240 درجه در سه هفتم دوم است.

ماساژهای ملایم با روغن با هدف تقویت ماهیچهای و نرم کردن مفاصل و بیرون راندن مواد زاید انباشتی صورت میگیرد

مرحله سوم

در این فاز تقویت عضلات گرداننده شانه با اعمال فشار و ماساژهای سنگین صورت می گیرد. شنا کردن یک ورزش عالی برای این منظور می باشد.در تمام مدت درمان باید مراغب غلبه بلقم بر بیمار بود. به مخض مساهده سرد و مرطوب شدن طبع بیمار میبایست برای گرم و خشک نمودن طبع اقدام کرد.

اکثر غریب اتفاق بیمارانی که دچار عود مجدد در رفتگی شانه میشوند همزمانی معناداری با اوجگیری مقدار بلغم از خود نشان میدهند. افزایش بلغم باعث سستی تانونهای اطاف شانه و سستی مفصل میشوند که عوارض ان ناپایداری شانه خواهد بود

منبع:دکتر دامغانی

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Tagged with:  
Share →