دررفتگی مفصل ران از آسیب هایی است که در اثر وارد آمدن ضربه شدید به مفصل به وجود می آید و بیشتر در جوانان دیده می شود. دررفتگی مفصل ران اکثراً در اثر تصادفات اتومبیل و یا سقوط از بلندی به وجود می آید. دررفتگی مفصل ران بیشتر به دو صورت قدامی و خلفی دیده می شود. دررفتگی خلفی به مراتب شایع تر از دررفتگی قدامی بوده و به نسبت 5 به یک می باشد.

دررفتگی مفصل ران (خلفی)

دررفتگی خلفی مفصل ران ضربه وارده به مفصل در حالی است که مفصل زانو و مفصل ران خم باشد. دررفتگی خلفی  مفصل ران بیشتر در اثر تصادفات اتومبیل از روبرو به وجود می آید. در حالی که شخص روی صندلی جلوی اتومبیل نشسته در اثر برخورد زانو به داشبورد اتومبیل وارده به مفصل ران منتقل شده و باعث دررفتگی مفصل خلفی ران می گردد (Dashboard Injury). اگر در موقع تصادف ران در اداکسیون (Adduction) باشد، دررفتگی ساده و بدون شکستگی است ولی اگر ران در ابداکسیون (Abduction) باشد، دررفتگی همراه با شکستگی لبه خلفی استابولوم خواهد بود.

دررفتگی مفصل ران( قدامی) 

دررفتگی قدامی مفصل ران معمولاً در اثر سقوط از بلندی و یا سقوط از اسب یا تصادفات رانندگی در حالی که مفصل ران در اکستانسیون و چرخش به خارج (External Rotation) است به وجود می آید. دررفتگی قدامی مفصل ران ممکن است یک طرفه و یا دو طرفه باشد.

نشانه های دررفتگی مفصل ران

دررفتگی خلفی عضو آسیب دیده در حالت فلکسیون، اداکسیون و چرخش به داخل قرار گرفته و به نظر کوتاه تر از طرف مقابل است در حالی که در دررفتگی قدامی اندام در اکستانسیون، ابداکسیون و چرخش به خارج قرار گرفته و اندام بلندت از طرف مقابل است. در دررفتگی قدامی سروگردن استخوان ران در کشاله ران ملموس و برجسته تر از معمول است.

حرکات مفصل ران در هر دو نوع شدیداً محدود و دردناک است.

معاینه عروق و اعصاب بیماران مبتلا به دررفتگی مفصل ران الزامی است. در 10 درصد از بیمارانی که دچار دررفتگی خلفی ران شده اند ضایعه عصب سیاتیک وجود دارد. رادیوگفرافی به تشخیص ضایعه و این که آیا دررفتگی با شکستگی لبه استابولوم همراه است کمک می کند.

درمان دررفتگی مفصل ران

دررفتگی مفصل ران از اورژانس های ارتوپدی و باید هر چه زودتر جا انداخته شود. تأخیر در جا اندازی و درمان دررفتگی مفصل ران باعث پیدایش عوارض ناگواری برای بیمار می گردد. جا انداختن باید در اطاق عمل و زیر بیهوشی عمومی انجام گیرد.

در مواردی که بیمار آسیب های متعدد همراه دارد یا به هر دلیل انتقال بیمار مبتلا به دررفتگی مفصل ران به اتاق عمل امکانپذیر نمی باشد، می توان با تجویز مسکن قوی و داروی شل کننده عضلانی در اورژانس به شرط وجود تیم بیهوشی جهت کنترل راه های هوایی اقدام به جا اندازی دررفتگی هیپ نمود.

مانور جاندازی، مانور آلیس (Allis) که یک نفر در کنار تخت ایستاده و دست را روی تاج خاصره (ASIS) دو طرف گذاشته و لگن را به سمت تخت فشار می دهد و نفر دوم به روی تخت می رود. دست را قلاب کرده زیر زانوی بیمار می گذارد و با یک کشش طولی به سمت بالا دررفتگی را جا می اندازد. پس از جا انداختن لگن و CT اسکن برای بررسی وضعیت دررفتگی مفصل ران ضروری است.

گاه قطعه کوچکی از استخوان و یا غضروف از لبه استابولوم کنده شده و درون مفصل قرار می گیرد و باعث اختلال در کار مفصل می شود. رادیوگرافی ساده ممکن است آنرا به خوبی نشان ندهد ولی CT Scan قطعه داخلی را به خوبی نشان می دهد. قطعه داخل مفصلی باید با عمل جراحی از مفصل خارج گردد. در مواردی که جا انداختن به روش بسته امکان نداشته باشد، باید اقدام به عمل جراحی باز نمود.

دررفتگی مفصل ران می توانداز نوع دررفتگی مادرزادی مفصل ران باشد در صورت آشنایی با این نوع دررفتگی روی لینک کلیک کنید.

منبع: کتاب درسنامه ارتوپدی و شکستگی ها

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Tagged with:  
Share →