post_image

پزشک تاریخچه ی کامل بیمار را گرفته و یک معاینه ی بدنی را انجام می دهد. بعد از اینکه پزشک با بیمار در مورد مشکلاتش صحبت کرده و اطلاعات لازم را کسب می کند وی را دقیقا معاینه کرده و در صورت مشکوک شدن به تنگی کانال نخاعی بررسی های پاراکلینیکی را برای بررسی بیشتر انجام می دهد. تشخیص تنگی کانال نخاعی می تواند مشکل باشد زیرا علایم و نشانه های این بیماری مشابه بسیاری از بیماری های وابسته به سن است. آزمایشاتی ممکن است برای کمک در شناخت و مشخص نمودن علت واقعی علایم مورد نیاز باشد.

اشعه ی ایکس ممکن است حضور دیسک های تنگ شده یا مفاصل ضخیم شده ی فاست را نشان دهد. رادیوگرافی ساده می تواند تغییرات کلی را در ستون مهره نشان دهد ولی برای بررسی نخاع و ریشه های عصبی باید از روش های تصویربرداری دیگری استفاده کرد. استفاده از میلوگرافی به صورت تزریق دارو در اطراف نخاع و سپس عکس برداری از آن یکی از روش های تشخیصی است. امروزه این روش تا حد زیادی جای خود را به ام آر آی داده است.

اشعه ایکس(X-rays): اگرچه اشعه ایکس احتمال تنگی کانال نخاعی را تایید نمی کند ، اما می تواند در رد نمودن مشکلاتی که سبب بروز علایم مشابه می شوند ، از جمله شکستگی ، تومور استخوان یا نقص وراثتی موثر باشد.

تصویر برداری رزونانس مغناطیسی(MRI): ام آر آی(MRI) به منظور ارزیابی و بررسی بیشتر ساختمان نخاع انجام می شود ، و اسکن توموگرافی محوری کامپیوتری(CAT) و یا میلوگرام لومبار برای جزئیات بیشتر توصیه می شود.

میلوگرام سی تی(CT myelogram): توموگرافی کامپیوتری یا سی تی اسکن ، تصاویر اشعه ایکس گرفته شده از زوایای مختلف را برای ایجاد تصاویر با جزئیات بیشتر و سطح مقطع از بدن از جمله شکل و اندازه طناب نخاعی ادغام می کند. در میلوگرام سی تی ، سی تی اسکن بعد از تزریق رنگ کنتراست به داخل ستون فقرات انجام می شود. این عمل نمای طناب نخاعی و اعصاب را ترسیم کرده و قادر است دیسک های بیرون زده ، اسپورهای استخوان و تومورها را آشکار نماید.

گاهی اوقات پزشک معالج با استفاده از الکترومیوگرافی یا تست نوار عصب و عضله وضعیت ریشه های عصبی نخاع را بررسی میکند. هر کدام از این مطالعات قادرند اطلاعاتی راجع به حضور ، محل ، و شدت باریک شدگی مجرای نخاعی و فشار ریشه ی عصب فراهم نمایند.

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران