علل دررفتگی مادرزادی لگن

علت این بیماری به درستی شناخته شده نیست. بعضی از محققین معتقدند در  بعضی از جنین ها حفره استابولوم به درستی تشکیل نشده و عمق کافی برای نگه داشتن سر استخوان ران در درون خود را ندارد. بعضی دیگر هم عقیده دارند که شلی کپسول مفصل ران علت بروز این بیماری است.

در رفتگی مادرزادی لگن در بعضی خانواده ها بیشتر است. به نظر میرسد در جوامعی که نوزاد را قنداق میکنند شیوع این بیماری بیشتر بوده و در مناطقی که مادر بچه را در پشت کمر یا جلوی شکم خود آویزان میکند این بیماری شیوع کمتری دارد. این اختلاف احتمالا به علت نزدیک بودن و دور بودن ران های بچه در دو نوع متفاوت بستن و حمل کردن وی است.

درمان دررفتگی مادرزادی مفصل ران باید هرچه زودتر بعد از تولد بچه انجام شود. تاخیر حتی یک ماه هم در نتایج درمان موثر است. مسلما درمان بعد از گذشت 14 سال از تولد نمیتواند نتایج خوبی را بدنبال داشته باشد.

درمان در این سنین نمیتواند شکل مفصل ران را به حالت طبیعی خود بازگرداند. نتیجه آن است که فرد در سنین بزرگسالی دچار آرتروز یا ساییدگی مفصل ران میشود. این ساییدگی به علت شکل تغییر یافته سر استخوان ران و حفره استابولوم است.

ساییدگی مفصل ران موجب در لگن میشود که خود را به صورت درد کشاله ران و یا حتی ران، زانو و یا کمر نشان میدهد. فعالیت بدنی شدید میتواند موجب پیشرفت ساییدگی مفصل شود . درد را بیشتر میکند. پ

 هر فعالیت بدنی که درد را بیشتر میکند برای مفصل مضر است. البته ممکن است در حین انجام فعالیت بدنی دردی احساس نشود و در آخر روز و یا موقع استراحت درد شروع شود ولی بهر صورت منشا این درد فعالیتی است که فرد در طول روز انجام داده است. یکی از اقدام های موثر در کاهش فشارهای وارده به مفصل آسیب دیده میتواند تغییر وضعیت کاری و شغلی باشد.

تغییر وظایف شغلی به نحوی که فشار زیادی به مفصل ران وارد نشود نه تنها میتواند موجب کاهش درد شود بلکه سرعت تخریب مفصل را هم به تعویق میندازد. فعالیت هایی مانند بالا و پایین رفتن زیاد از پله یا راه رفتن بر روز زمین های شیب دار و یا نشست و برخاست زیاد، برای مفصل ران مضر است.

مسلما افزایش وزن موجب افزایش نیروهای وارده به مفصل ران شده و درد بیمار را بیشتر و سرعت پیشرفت آرتروز را افزایش میدهد. پس یکی از راه های مقابله با این بیماری کاهش وزن است. در ماه های آخر بارداری افزایش وزن میتواند مشکل بیمار را بیشتر کند.

اگر شدت ساییدگی مفصل ران زیاد است توصیه به بارداری نمیشود ولی در صورت شدید نبودن بیماری میتوان باردار شد. در این حال بهتر است در دو سه ماه آخر بارداری بیمار از نشست و برخاست زیاد اجتناب کند، از پله زیاد بالا و پایین نرود، برای راه رفتن از زمین های بدون شیب استفاده کند و از استفاده از توالت سنتی اجتناب کند.

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Share →