با افزایش سن ،به مرور میزان آب و محتوای پروتئینی غضروف های بدن کاهش می یابد. این تغییرات موجب ضعیف تر شدن و شکنندگی بیشتر مفاصل و سطوح غضروفی خواهد شد ( این تغییرات که اغلب با افزایش سن پدید می آیند در اصطلاح علمی دژنراسیون نامیده می شوند ).

همانطوریکه می دانید قسمت قابل توجه و مهمی از مهره های ستون فقرات و مفاصل بین مهره ای ( فاست ها ) از غضروف درست شده است و بهمین دلیل با گذشت زمان در معرض تغییرات دژنراتیو ( تغییر محتوای آب و پروتئین و تغییر حالت طبیعی می باشند . این تغییرات همان حالتیست که به اسم آرتروز ( در اصطلاح عامیانه اش ) نامیده می شود.

دژنراسیون دیسک میتواند باعث درد موضعی در محل مبتلا شود و این حالت در هر محلی از ستون فقرات محتمل است .  درگیری دیسک گردن باعث درد گردن خواهند شد ، دژنراسیون دیسک های ناحیه پشت با دردهای جدار قفسه سینه ، و درگیری دیسک های کمری باعث کمر دردهای آزار دهنده خواهند شد . این حالات در همه ی گروه های سنی می توانند دیده شوند اما در سالمندان شایع ترند .

دژنراسیون دیسک را در اصطلاح علمی اسپوندیلوزیس می نامند . رادیوگرافی ساده ، ام ، آر ، آی و سی تی اسکن می توانند اسپوندیلوز مهره ای را بصورت کاهش فاصله بین مهره های مجاور ، و در موارد پیشرفته بشکل تغییر شکل مهره های درگیر و دفورمه شدن آنها نشان دهند .

مراحل زودرس و اولیه ی این تغییرات در ام، آر، آی بشکل تیره رنگ شدن دیسک مبتلا در مقایسه با دیسک های سالم دیده می شوند . وقتی دیسک بین مهره ای دچار این تغییرات شد استعداد بیشتری برای فتق و بیرون زدگی پیدا می کند.

فتق بیشتر دیسک و بیرون زدگی قابل توجه تر آن می تواند علائم و مشکلات پیچیده تری را ایجاد کرده و حتی با دردهای انتشاری به دست یا پاها (دردهای سیاتیکی ) و یا علائم حسی ، حرکتی مثل ضعف در قدرت عضلانی و گاه بی اختیاری و عدم کنترل بر ادرار و مدفوع و نیز ناتوانی در راه رفتن و لنگش پاها تظاهر کند .

منبع: سایت دکتر ظهرابی

دکتر ریحانی یساولی، جراح و متخصص ارتوپدی
متخصص ستون فقرات در تهران

Share →